Ten jedyny, Emily Giffin

Oryginał: The One & Only
Wydawnictwo: Otwarte
Rok wydania: 2014
Stron: 528
Gatunek: obyczajowa

W maju wymieniłam Emily Giffyn w gronie ultrapopularnych autorów, których jeszcze nie czytałam. Wraz z nastaniem lata postanowiłam nareszcie dać szansę tej niezwykle lubianej w Polsce pisarce i zmierzyć się z jej najnowszym dokonaniem – Tym jedynym. Wiele mogłoby wskazywać na to, że będzie to książka dla mnie idealna, jednak temu pierwszemu spotkaniu do ideału naprawdę daleko. Ale nie zniechęcam się, bo wiem, a przynajmniej czuję, że kryje się w tej autorce spory potencjał.

Powieść Ten jedyny uznałabym za romans, gdyby nie to, że to nie miłość wysuwa się w niej na pierwszy plan. A właściwie wysuwa, ale chodzi tu o całkowicie nieromantyczne uczucie, bowiem główna bohaterka, Shea, serce oddała futbolowi i to jego temat przewija się przez jakieś dziewięćdziesiąt procent książki. Okej, wydawać by się mogło, że skoro od podstawówki wołają na mnie “futbolowa”, powinnam piać z zachwytu nad pomysłem Giffin, ale – jeśli mam być szczera – gdybym chciała czytać o sporcie, sięgnęłabym po książkę sportową, a nie po dzieło, które miało być w zamierzeniu babskim czytadłem.

Przesycenie futbolem jednak nie decyduje o tym, że Ten jedyny jest historią słabą. Jałowość i całkowite wyprucie z emocji powodują, że książka nuży i nie przyciąga. Fabuła jest do bólu przewidywalna, bohaterowie bezbarwni i nudni, a sportowe tło zamiast być oryginalnym uzupełnieniem, jeszcze bardziej uwydatnia to, że powieść jest właściwie o niczym, a relacje z meczów i okołofutbolowe dyskusje służą jedynie za zbędny wypełniacz stron. Przeżyłam na tym polu naprawdę ogromne rozczarowanie, bo już dawno nie miałam do czynienia z powieścią tak naciąganą i pozbawioną koloru.

Jednocześnie nie mogę powiedzieć, aby lektura Tego jedynego była ciężką przeprawą. Emily Giffin ma naprawdę niezłe pióro, dobrze czyta się jej prozę i tylko kiepski pomysł na bohaterów i fabułę przesądził o tym, że do książki nie wrócę i polecać jej nie będę. Do samej autorki jednak się nie uprzedzam, bo wiem, że potrafiłaby mnie przyciągnąć na długie godziny…

Cóż, innym razem.

Moja ocena: 3/10
Książka przeczytana w ramach wyzwań: ‘Pod hasłem’, ‘Czytam literaturę amerykańską’ oraz ‘Książkowe podróże’.

, , , , , , , ,
Klaudyna Maciąg

Copywriter, marketingowiec, redaktor i korektor książek, właścicielka Agencji Kreatywnej Espelibro. Prywatnie mama energicznej trzylatki, właścicielka dzikiego psa, żona pewnego poety i wierna fanka Manchesteru United.

11 Comments

  1. Nigdy jakoś nie chciałam dać Giffin szansy na zajęcie mi kilku godzin i chyba miałam rację. Jakoś na obecną chwilę nic mnie do niej nie przekonuje.

    1. Wiesz, może to akurat ta jedna książka. Pozostałe są bardzo chwalone 🙂

  2. Jeszcze pytanie czy chodzi o "prawdziwy futbol" czy o futbol amerykański, bo Giffin to chyba Amerykanka. Jeśli o ten drugi, to książka byłaby dla mnie kompletnie niestrawna, podobnie jak "Poradnik pozytywnego myślenia"

    1. Futbol amerykański, niestety 😉 Również nie przepadam.

  3. Hahaha 😉 Lubiłam Giffin i popełniłam kardynalny błąd, oglądając ekranizację jej powieści. Przez Ginnifer czy jak się ona tam zwie już nigdy "Coś pożyczonego" nie będzie dla mnie takie samo. 😉

  4. Tej ksiazki nie znam, ale znam inne i sa to dobre ksiazki wiec mam nadzieje ze trafisz jeszcze na ciekawsza ksiazke tej autorki 🙂

  5. coś nie tak z moim adresem , pisze jeszcze raz 😉

  6. W takim razie swoją przygodę z tą autorką zacznę od innej książki. Nie chcę się do niej zrazić 🙂

  7. Czyli już wiem, że ten utwór mogę sobie raczej odpuścić.

  8. Próbowałam kiedyś przeczytać jedną z książek Giffin, bodajże ,,Dziecioodporną". Nie dałam rady…

  9. Ach, a dostałam ją niedawno w prezencie 🙂 Mój zapał nieco osłabł, ale zobaczymy jakie na mnie zrobi wrażenie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *