20 marca 2016

[FILM] Footloose - o tym, jak młodzi walczyli o wolność

footloose recenzja filmu
Reżyseria: H. Ross • Premiera 1984 • Produkcja: USA

Chce mi się tańczyć, chce mi się szaleć, chce mi się biegać po łące i znów zasmakować odrobiny młodzieńczej wolności! Ten film zadziałał na mnie tak, że chodzę tańcząc i tańczę chodząc, nucę pod nosem i podryguję. Rety, co za szaleństwo!

Footloose

Na Paramount Channel można teraz co kilka dni trafić na klasyk kina młodzieżowego - Footloose - z fantastycznymi kreacjami Kevina Bacona, Lori Singer, Chrisa Penna i Sary Jessiki Parker. Wiedzieliście, że w ponad sześćdziesięciu miastach USA zabraniano kiedyś tańca? Jedna z takich historii stała się inspiracją dla wydarzeń przedstawionych w filmie Herberta Rossa. Oto poznajemy senne miasteczko, w którym pali się książki, nie pozwala młodym słuchać rocka i - przede wszystkim - bezwzględnie zabrania się im tańczyć. Jednak przy głośnym "I need a Hero" Bonnie Tyler w tle, nowym bohaterem miasteczka staje się zbuntowany nastolatek Ren, który postanawia walczyć z systemem. Pomaga mu w tym między innymi awanturnica Ariel, córka pastora - jednego z największych obrońców starego porządku.

kevin bacon tańczy
Źródło: tumblr.com

Jakkolwiek kocham filmy o tańcu, ze smutkiem muszę przyznać, że wiele z nich to najzwyklejsze wydmuszki - z zewnątrz całkiem ładne, jednak nie mające żadnej głębi i przekazu. Footloose na tle mnóstwa tandetnych historyjek tanecznych wyróżnia się bardzo pozytywnie. To mądry, ciekawie zrealizowany film z fenomenalną ścieżką dźwiękową, który porywa do tańca, zachwyca i skłania do refleksji.

Co kryje w sobie Footloose?

Choć dziś nie zabrania się młodym tańczyć i nikomu nie trzeba już wojować o możliwość zabrania koleżanki na bal maturalny, ogólna problematyka filmu Rossa wcale nie straciła na aktualności. Pierwszym ważnym motywem jest pojawienie się w miasteczku nowego chłopaka. Choć dzieciak ma całkiem nieźle poukładane w głowie, z góry zakłada się, że bierze narkotyki, niczego nie potrafi i sprawiać będzie wyłącznie kłopoty. Małomiasteczkowe wytykanie palcami kogokolwiek, kto odrobinę różni się od szarej masy jest powszechne po dzień dzisiejszy, a w filmie doświadcza tego nie tylko Ren, ale również wspomniana wcześniej córka pastora. Wystarczy, że odrobinę się buntuje i spotyka z chłopakiem, i już przylepia się jej łatkę puszczalskiej, która - eufemistycznie rzecz ujmując - "lubi się całować". Mamy tu zatem ocenianie po pozorach, plotkowanie, wytykanie palcami. Brzmi znajomo, czyż nie?

Problemem małego miasteczka okazuje się także zaciemnienie. Największym autorytetem społeczności jest pastor, który w żarliwy sposób przypomina o tym, jakie zło niosą za sobą muzyka i taniec. Paranoja na punkcie zepsucia staje się tak powszechna, że nawet klasyki literatury pali się na środku dziedzińca szkolnego. Bo deprawują młodzież i propagują szatana.

Samo pojawianie się Rena nie tylko staje się początkiem rewolucji mającej na celu obalenie systemu, ale pozwala także uzdrowić mieszkańców miasteczka. Jak słusznie zauważa nasz bohater - jest czas żałoby i czas zabawy, a taniec wychwalany był nawet w Biblii.

footloose scena tańca
Źródło: giphy.com

Za co pokochałam Footloose?

Film Herberta Rossa przeniósł mnie do czasów dzieciństwa. Ukazana zostaje tutaj młodzieńcza beztroska, zabawy w plenerze (a nie przy komputerze), piękno przyjaźni - coś, za czym tęsknię, kiedy oglądam stare zdjęcia. Ostatnia scena, kiedy młodzi szaleją na balu, przypomniała mi o studniówce i szkolnych dyskotekach, balach i pierwszych imprezach. Atmosfera beztroski, dobrej zabawy i młodzieńczego szaleństwa - coś wspaniałego.

Sam klimat filmu bardzo mi odpowiada. Wielokrotnie podkreślałam, że jestem dzieckiem innej epoki i powinnam była urodzić się ze dwie dekady wcześniej. Uwielbiam Stany Zjednoczone lat osiemdziesiątych - za muzykę, za modę, za fryzury i niewymuszony luz, który towarzyszył tamtym czasom. To jest właśnie ten niepowtarzalny klimat, który przyciąga i oczarowuje - w tym przypadku - od pierwszej do ostatniej minuty.

Footloose oprócz tego, że jest filmem z mądrym przekazem, urzeka także naprawdę dobrym aktorstwem. Oczywiście Kevin Bacon i Lori Singer - odtwórcy głównych ról - wiodą tutaj prym i są zachwycający, ale warto także wrócić uwagę na to, jak sympatyczną kreację stworzyła w Footloose chociażby Sarah Jessica Parker. Moje serce podbił jednak dziewiętnastoletni Chris Penn - uroczy i słodki dzieciak, który - podobnie jak jego bohater - zupełnie nie umiał tańczyć, więc do scenariusza włączono sceny z jego nieco nieporadnymi próbami nauczenia się tego. Widząc tego fajnego chłopaszka aż trudno uwierzyć, co stało się z bratem Seana Penna w przyszłości. Uroczy nastolatek stał się spasionym narkomanem, który w wieku czterdziestu lat zszedł na zawał. End of the story.

chris penn footloose
Źródło: gif2fly.com

Polecam Wam Footloose z całego serca. To wspaniała, przesympatyczna historia, która porywa do tańca, poprawia nastrój i pozwala myślami przenieść się do barwnej, beztroskiej przeszłości. Wspaniała oprawa muzyczna, dużo zapadających w pamięć scen, świetne aktorstwo i niepowtarzalny klimat - tak właśnie wygląda dobry, zasługujący na miano klasyka, film.

Moja ocena: 9/10
Film obejrzany w ramach wyzwania '1000 filmów, które muszę obejrzeć'.

PS Miło, że polski dystrybutor postanowił zachować oryginalny tytuł. Kolejnej wtopy w stylu Wirującego seksu widzowie mogliby już nie przeżyć.

11 komentarzy:

  1. "przesympatyczna historia, która porywa do tańca, poprawia nastrój i pozwala myślami przenieść się do barwnej, beztroskiej przeszłości." Zachecilas mnie tymi slowami. Pozdrawiam, Daria xxx

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, mam nadzieję, że uda Ci się na niego trafić i się nie zawiedziesz :)

      Usuń
  2. Bardzo wyczerpująca recenzja. Dziękuję, pewnie niebawem obejrzę :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Pierwsze słyszę o tym filmie i chociaż nie wiem czy będę miał okazję go zobaczyć, to tańczący Bekon jest czymś niezwykłym:) Przeszłość niektórych aktorów jest całkiem ciekawa;) Patrzę na te gify i mam skojarzenia z "Grease", który swego czasu uważałem za całkiem ciekawy obraz. Zresztą może i Travolta nie jest fenomenalnym aktorem, ale z przyjemnością go oglądam po dziś dzień (zwłaszcza "Dorwać małego", "be Cool" czy tez ostatnio serial o OJu). Może kiedyś tez wpadnę przypadkowo na ten film w tv i go obejrzę, zobaczymy:)
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kocham 'Grease', o czym wiele razy już tu wspominałam. Film nie jest doskonały, ale mam do niego ogromną słabość! 'Footloose' ma trochę poważniejszą tematykę i lepszy przekaz, ale za to mniej tańca i śpiewu - aczkolwiek skojarzenie jest bardzo słuszne :) No i też mam sporo sympatii do Travolty, zwłaszcza w musicalach.

      Usuń
  4. Znam film i napisałaś samą prawdę :D Świetna recenzja :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, cieszę się, że mamy podobne wrażenia :)

      Usuń
  5. Oglądam, na prawdę polecam :D

    OdpowiedzUsuń