Miłość po polsku, Manuela Gretkowska

Wydawnictwo: Świat Książki
Rok wydania: 2010
Stron: 270

Kawał znakomitej prozy! Ale nie zaskakuje mnie to wcale, Gretkowską zawsze oceniam wysoko, począwszy od naszego pierwszego spotkania – Polki (8/10), przez Agenta (9/10) i Kabaret metafizyczny (8/10), po Namiętnik i najnowszy nabytek – Miłość po polsku. Obok jej książek nie można przejść obojętnie – są ultraprawdziwe, mocne, pieprzne i doskonale napisane. Tylko garstka polskich autorek może poszczycić się znakomitym, niepowtarzalnym piórem. Manuela Gretkowska zdecydowanie do tego grona należy.

Pisarka nie kreuje rzeczywistości, nie tworzy abstrakcyjnych bohaterów i zdarzeń. Jej książki są do bólu autentyczne, w stu procentach prawdziwe. Taka jest Polska i tacy są Polacy – biznesmeni, przeciętniacy, politycy, bogacze. Nie ma tu epatowania brudem i biedą, nie ma przekoloryzowania i naginania faktów. Sięgając po prozę Gretkowskiej wsiąkasz w świat, który doskonale znasz i w który wierzysz. A mimo to i tak taplasz się w zaskoczeniu i zachwycie.

Historię tę poznajemy z perspektywy Miłosza – dobiegającego pięćdziesiątki mężczyzny, wspominającego emigrację i małżeństwo ze szwedzką histeryczką, liczne porozwodowe przygody seksualne i znalezienie chwilowego ukojenia w stworzeniu dojrzałego związku na polskiej ziemi. Jego życiorys nie wydaje się zaskakujący – opuszczone dzieci, opuszczone ukochane strony, DDA, stagnacja, nieudane interesy, poszukiwanie bliskości, fatalne relacje z kobietami, ciągłe zagubienie. A w konfrontacji z sobą samym i z życiem nawet studia psychologiczne i ogromny bagaż życiowych doświadczeń nie są w stanie pomóc…

Gretkowska jak zwykle pozwala sobie na dużo – według słów na okładce jest „znowu niegrzeczna”. W usta swojego bohatera wkłada śmiałe sądy – brutalnie rozlicza się z polską rzeczywistością i smutnymi realiami emigracji, nie oszczędza rodzimych cech narodowych głęboko zakorzenionych w Polakach. Jak zwykle bardzo dosadnie przedstawia sceny intymne, bez kokieterii i owijania w bawełnę nazywa rzeczy po imieniu, ocierając się miejscami o wulgarność. Jej soczyste metafory i niebywała językowa zręczność kolejny raz urzekają i rozkładają na łopatki. Bo to dobra, wybitnie dobra proza jest.

Gdybym wierzyła w istnienie Boga, podziękowałabym mu za istnienie takich twórców jak Manuela Gretkowska.

Moja ocena: 9/10
Książka przeczytana w ramach wyzwań: ‚Z półki’, ‚Polacy nie gęsi’, ‚Grunt to okładka’ oraz ‚Książkowe podróże’.

, , , , , , ,
Klaudyna Maciąg

Copywriter, marketingowiec, redaktor i korektor książek, właścicielka Agencji Kreatywnej Espelibro. Prywatnie mama energicznej trzylatki, właścicielka dzikiego psa, żona pewnego poety i wierna fanka Manchesteru United.

6 Comments

  1. To akurat jedna z lepszych książek tej Pani za, którą ogólnie nie przepadam. Polecam też ,,Europejke".
    Serdeczności,
    Magda S

    1. Mam zamiar poznać "Europejkę" oraz "Obywatelkę", bo "Polka" – moje pierwsze spotkanie z Gretkowską – okazała się naprawdę znakomitą lekturą 🙂

  2. Manuelę Gretkowską (książki oczywiście) poznałam, gdy byłam nastolatką. MOże wiek nastoletni nie jest zbyt odpowiedni, a ten "niegrzeczny" język, ale mnie to właśnie w Gretkowskiej urzekło. Z oceną jej prozy bywa różnie. Czasami jestem zachwycona, a niekiedy znudzona. Jednakże nie zmienia to faktu, że Manuela Gretkowska wyróżnia się na tle polskich pisarek, u których coraz bardziej widzę, jak oscylują w okolicach "pensjonatów" oraz biednych i porzuconych przez mężczyznę kobiet. Panią Manuelę spotkałam, gdy byłam na spotkaniu Partii Kobiet. Wówczas zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Kobieta silna i zdecydowana. I taka jest jej twórczość.

    1. To prawda, Gretkowska zdecydowanie wybija się na tle szarej masy tych wszystkich pań tworzących historie wyzwolonych czterdziestek, rozwodniczek, właścicielek pensjonatów, kawiarenek, zajazdów i innych cudów. I językowo, i doborem tematu przewyższa je wielokrotnie…

      Zazdroszczę spotkania!

  3. Witaj!
    Chciałabym Cię serdecznie zaprosić do udziału w moim autorskim czytelniczym wyzwaniu pt. KLUCZNIK.
    W skrócie – polega ono na czytaniu książek posiadających zaproponowane comiesięczne kluczniki, czyli hasła-klucze.
    Szczegóły tutaj: http://recenzjeami.blogspot.com/2014/03/wyzwanie-czytelnicze-klucznik.html
    Pozdrawiam

  4. O, podoba mi się i poszukam jej w bibliotece 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *