24 stycznia 2012

Koniec gry, Anna Onichimowska


Koniec gry, Anna Onichimowska
Wydawnictwo: Znak
Rok wydania: 2012
Stron: 204
Gatunek: dla młodzieży
Alka poznajemy jako 26-letniego człowieka sukcesu, na którego nagle spada rodzinna tragedia. Pogrzeb brata bliźniaka staje się dla bohatera pretekstem do snucia refleksji o bolesnej przeszłości. O chwilach, w których zaczął odkrywać siebie...

Z opasłymi notatnikami u boku, Alek przenosi nas kilka lat wstecz, kiedy jako siedemnastoletni chłopak rozpoczął krętą drogę ku osiągnięciu dojrzałości. Wtedy właśnie związał się z "najgorętszą dziewczyną w szkole", zbliżył do słynnego reżysera-geja i zaczął oddalać od rodziny. Szybko bowiem odkrył, że to nie kobiety pociągają go najbardziej... I jak ma to znieść brat - członek Młodzieży Wszechpolskiej albo ojciec o zaściankowych poglądach?

Jak ma to znieść sam Alek, którego zalewa fala nietolerancji?

Powieść Anny Onichimowskiej skierowana jest do młodzieży. Dlatego też napisana jest prostym, lekkim językiem, wulgaryzmy są w niej wykropkowane, a wszelkie fragmenty dotyczące seksualności - zręcznie pominięte. Żeby było bardziej młodzieżowo, pojawiają się w książce znaki współczesności, takie jak Facebook. To nic, że osiem lat temu portal ten dopiero się rodził - u bohaterów cieszy się ogromną popularnością. Ba! Można w nim cudze posty nie tylko "lubić", ale i "nie-lubić" - zadziwiające. Skoro zaletą książki miało być, że dzieje się "tu i teraz", miło by było, gdyby ktoś zadbał o rzetelny opis realiów. Bo potem okazuje się, że bohaterowie osiem lat temu oglądali film Jarmuscha, który... jeszcze nie powstał, albo czytali książkę, którą wydano w 2008.

Można oczywiście przyjąć, że na pierwszych stronach poznajemy Alka gdzieś w 2015 roku, ale założenie takie nie brzmi ani trochę wiarygodnie.

Tego typu błędy i niedociągnięcia, radzę jednak odłożyć na bok. Lepiej skupić się na samej powieści, która okazuje się być bardzo ciekawa i wartościowa. Autorka stawia na wyraziste kontrasty - w jednym pokoju, przedzieleni szafą żyją ze sobą agresywny homofob i jego brat-gej. Chłopak ima się różnych zajęć - z zamiataniem cudzych podwórek włącznie - byle uciułać jakiś grosz, z kolei jego tymczasowa dziewczyna pławi się w luksusach. Ale jest przy tym zadziwiająco dojrzała, wcale nie rozpuszczona i szalenie inteligentna. Nadmierna dojrzałość jest zresztą w tej historii normą - tutaj siedemnastolatkowie są wyważeni i poważni, pilni i uczynni. Mało to autentyczne, niestety. Generalnie jednak portrety bohaterów są nakreślone bardzo sprawnie - choć są oni zwyczajni, żywcem wyciągnięci z naszej rzeczywistości, nie brak im wyrazistości i charakteru.

Największą zaletą powieści jest sama jej tematyka - to jak autorka ujmuje problem homofobii, niewiedzy, nietolerancji. Temat ten jest w Polsce jeszcze świeży, rzadko przedstawiany i bardzo mnie cieszy, że znalazł się ktoś, kto napisał o prawdziwym, bardzo poważnym problemie. Przedstawiając nieco bajkowe życie Alka, któremu prawie wszystko się w życiu idealnie udaje, autorka zapragnęła chyba wlać nadzieję w serca niektórych, że i "inni" mogą żyć normalnie. Że i "inni" zasługują na akceptację. Niestety - w naszym kraju nawet takie oczywistości wciąż stanowią problem...

Powieść Onichimowskiej pochłonęłam błyskawicznie, pomimo wielu "zapchajdziurowych" fragmentów, które kompletnie niczemu nie służyły. Choć historia ta jest nieco naiwna, trochę przejaskrawiona i niezbyt wiarygodna, ujął mnie sposób, w jaki autorka przedstawiła głównego bohatera. Ciekawym doświadczeniem jest obserwowanie jego drogi ku odnalezieniu swojego "ja". Drogi ku "końcowi gry". Tytuł i okładka współgrają z treścią książki znakomicie - podoba mi się takie dopełnienie tematu, postawienie kropki nad "i". Koniec gry nie jest powieścią doskonałą, ale z pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci. Sięgnijcie po nią, a sami się o tym przekonacie.

Moja ocena: 6,5/10
Za książkę dziękuję wydawnictwu Znak.



literatura polska | recenzja | Anna Onichimowska | literatura | recenzje książek

Anna Onichimowska (ur. w Warszawie) - poetka, prozaik, dramatopisarka, autorka książek dla dzieci, młodzieży i dorosłych oraz scenariuszy radiowych, telewizyjnych i filmowych, w latach 1995 - 2003 przewodnicząca polskiej sekcji IBBY (International Board on Books for Young People), obecnie członek zarządu.
Źródła: foto | opis

12 komentarzy:

  1. Książki o takiej tematyce jeszcze nie czytałam, chociaż przyznam, że musi być ciekawa. Kiedyś po nią sięgnę, bo Twoja recenzja mnie zaciekawiła. Co do okładki - niestety mi się nie podoba i bardzo mnie razi...

    OdpowiedzUsuń
  2. Ciekawa propozycja, niestety nie dla mnie :/

    OdpowiedzUsuń
  3. Czeka na półce, choć czuję, że szybko się za nią nie zabiorę.

    OdpowiedzUsuń
  4. Z chęcią przeczytam:) Pomimo wad, które przedstawiłaś, fabuła może mi się spodobać.

    OdpowiedzUsuń
  5. Mam ją już w swoich planach. : )

    OdpowiedzUsuń
  6. Zaciekawił mnie opis tej książki mam nadzieję że dostane ją w kosegarniu lub empiku.
    pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  7. Dobrze jej opisałaś ukazując plusy i minusy:) dzięki temu opisowi wiem, że ta książka na pewno nie jest dla mnie:);p

    OdpowiedzUsuń
  8. Bardzo lubię książki pani Anny Onichimowskiej, gdyż nie boi się ona poruszać trudnych tematów. Myślę więc, że i ta okaże się bardzo dobra :)

    Pozdrawiam serdecznie! :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Pomimo fajnej tematyki, jakoś mnie do tej książki nie ciągnęło, a znając moją uszczypliwość, pewnie przeszkadzałyby mi te mankamenty bardziej niż Tobie. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Boję się przejaskrawienia w tego typu powieściach, od pewnego czasu we własnym środowisku staram się o jakąś poprawę zamataczonego wizerunku homoseksualistów i ta ofensywna estetyka domniemanej ich większości (ha!) robi im źle - z recenzji jednak wynika, że Alek (uwielbiane przeze mnie imię) taki nie jest. To dobrze, bardzo dobrze dla takiej powieści, która plasuje się raczej w ramach kultury masowej.

    OdpowiedzUsuń
  11. NAdrabiam rankingi TOP 10 więc informuję - http://poczytajmy-razem.blogspot.com/2012/01/top10-ulubione-cytaty-z-literatury.html

    OdpowiedzUsuń
  12. Jestem jej bardzo ciekawa mimo wad, które opisałaś ;)

    OdpowiedzUsuń