Cień; Shadow ManCień (Shadow Man), Cody McFadyen
Wyd. Amber, Warszawa 2006

Cień, Cody’ego McFadyena jest pierwszym tak okrutnym i poruszającym thrillerem, z jakim miałam w życiu styczność. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest kilka, wśród których przewodzi jedna – ja po prostu takich książek nie lubię i nie czytuję. Ale że ciężko u mnie z asertywnością – kiedy pracownik miejscowej biblioteki dołożył ją do mego stosu – nie protestowałam. I nie żałuję, choć niektóre z moich fobii się pogłębiły, a i snów spokojnych w najbliższym czasie mieć nie będę…

Ale było warto.

Cień opowiada historię młodej agentki FBI, która uwikłana zostaje w szereg tragicznych wydarzeń. Wszyscy, których kochała giną na jej oczach, a ona sama zostaje okaleczona do końca życia. Kiedy wydaje się, że jedynym jej problemem jest powrót do normalności, ktoś znów postanawia zniszczyć ją i jej otoczenie. I to w okrutny, brutalny, krwawy i obrzydliwy sposób. Agentka Smoky kolejny raz będzie musiała zmierzyć się ze swymi słabościami i lękami oraz z psychopatycznym mordercą, czyhającym na jej życie.

Czytelnik wplątany zostaje w niezwykle krwawą historię, okraczoną bólem i brutalnością. Napięcie budowane jest stopniowo – momentami emocje są jednak tak silne, że aż dreszcze przechodzą, a w głowie panuje gonitwa myśli. Myśli równie okrutnych jak te, które zawładnęły psychiką „najbardziej przerażającego zbrodniarza od czasów Hannibala Lectera”*. I choć miejscami chciałoby się książkę rzucić w kąt i zapomnieć o niej, ciekawość bierze górę i z zapartym tchem śledzi się historię do samego końca…

Muszę jednak z pełną odpowiedzialnością przyznać, że choć nie mam wielkiego doświadczenia z thrillerem, to jednak Cień łatwo jest wpisać we wszelkie możliwe wyznaczniki gatunkowe. I jakby na to nie spojrzeć – powieść ta okazuje się do bólu schematyczna i przejaskrawiona. Gdyby nie epatowanie brutalnością (rodem z filmu Piła), nie byłoby w tej książce niemal nic, co można by uznać za warte uwagi (a i to niekoniecznie, bo znam wielu ludzi, którzy już po opisie pierwszych zbrodni zrezygnowaliby z lektury).

Za pozytyw uznać można jednak liczne nawiązania do psychologii – kreując postać psychopatycznego mordercy, Cody McFadyen niewątpliwie czerpał z nauk Junga (na co wskazuje już sam tytuł), Adlera i Freuda. Te zabiegi sprawiają, że dzieje bohatera zdają się być tak pasjonujące. Szkoda tylko, że są zaledwie fragmentem, w dodatku umieszczonym w ostatnich rozdziałach…

Dałam Cieniowi szansę i nie żałuję, że się z nim zapoznałam, ale to – póki co – koniec mojej przygody z panem McFadyen’em. Na półce czekają jeszcze Maska śmierci i Dewiant, ale na ten moment nie mam ochoty po nie sięgać. Czas na odrobinę przyjemniejszą literaturę 🙂

Moja ocena: 6/10

* cytat z okładki

, , , , ,
Klaudyna Maciąg

Copywriter, marketingowiec, redaktor i korektor książek, właścicielka Agencji Kreatywnej Espelibro. Prywatnie mama energicznej trzylatki, właścicielka dzikiego psa, żona pewnego poety i wierna fanka Manchesteru United.

11 Comments

  1. Lubię thrillery i kryminały, ale oprócz epatowania przemocą, muszą zawierać ciekawa intrygę i godnych uwagi bohaterów. Tej książki raczej nie przeczytam.

  2. Nawiązania do psychologii zdecydowanie zachęcają mnie do lektury, więc wpisuję ją na list:). Pozdrawiam!!

  3. Lubię thrillery, jednak na półce czeka ich tak duża ilość, że póki co nie zapisuję;)

  4. niekoniecznie mnie zachęciłaś, choć lubię thrillery i kryminały, ale ten odpuszczam 🙂

  5. Czytałam "Maskę śmierci" i "Dewianta" i mówiąc szczerze mdliło mnie momentami. Poluję na "Cień" i go nie odpuszczę, bo mimo okrucieństwa i makabry panującej w książkach McFadyena to oryginalna i kontrowersyjna literatura.

  6. Widziałam na półce w taniej książce, i opis mnie nie zaciekawił w ogóle. Pomyślałam sobie boże znów jacyś agenci FBI. Pewnie nie sięgnę po nią.

  7. Mam to samo co kasandra, więc też dodaję 🙂

  8. Jeszcze nie czytałam książki o takiej tematyce i chyba będę musiała to w przyszłości zrobić. Dodałam Twojego bloga do linków i obserwowanych ; )

  9. Dodam na listę z czystej ciekawości, lecz na pewno nie będzie ona szybko pięła się w górę jeśli chodzi o kolejność czytania 😉

  10. Lubię takie thrillery czasami, więc zapiszę sobie ten tytuł :).

  11. Kocham tę książkę jest rewelacyjna tak jak i 2 pozostałe części…nawet pożyczyłam ją koledze, który nie czyta i to była jedyna trylogia i wogóle książki, które przeczytał. Polecam Gaiman'a no i Norę Roberts jako JD Robb – to jedyna autorka romansów, która lubię, a jej seria pod pseudonimem jest zachwycająca, a bohaterowie maja wszystko to co trzeba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *